دجّال به جلّادی و کین آمده بود
با تیر و کمان و از کمین آمده بود
آنگونه پرنده کشت و بر خاک افکند
انگار که آسِمانْ زمین آمده بود
(برای آنها که از نامهایشان آرامآرام باخبر میشویم…
هر روز چند چهرهٔ تازه: فرزندان ایران و جانفدایان میهن)
با بادْ ز خاکِ شهرْ پَر میخیزد
زین قوم درنده، طائر بُگْریزد
بستند به رگبارْ فلک را، زان پس
بارانِ پرنده بر زمین میریزد
۲۱ دی ۱۴۰۴
فتواش رسید: «باد در پر، ممنوع
از سِهره و سار تا کبوتر، ممنوع»
انگشت به خون زد و بر افلاک نگاشت:
پرواز پرندگان، سراسر ممنوع!
دی ۱۴۰۳